Ölünce ölmüş değil, belki de doğmuş olacağız...
12/5/2009 · Kategori: ALINTI
Karanlıktaymışlar;
Ä°ki embriyo, bir ana rahminde...
Her ÅŸeyden habersiz bekleÅŸiyorlarmış, sudan bir beÅŸiÄŸin içinde...
Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuÅŸlar öylece...
Haftalar geçmiÅŸ, ikizler geliÅŸmiÅŸ.
Elleri, ayakları belirginleşmiş.
Gözleri çıktıkça meydana,
Ä°kisi de çevrede olup biteni fark etmiÅŸ...
Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu...
Sıcak, ıslak, sevgi dolu...
'Öyle güzel bir dünyada yaşıyoruz ki' demiÅŸler, '...bize ne mutlu...'
Gel zaman git zaman, çevreyi keÅŸfe giriÅŸmiÅŸler.
Bu karanlık dünyayı ve hayatın kaynağını deÅŸmiÅŸler.
Onları besleyip büyüten kordonu fark edince
O kordonla kendilerini var eden Anne'lerine ÅŸükretmiÅŸler.
Sonra başlamış bir varoluş tartışması:
'Buraya nereden geldik, biz nasıl olduk' diye sormuş ikizler...
'Annemiz' demiÅŸ biri, 'O bizi var etti, bize can verdi.'
'Ne biliyorsun' diye itiraz etmiÅŸ öteki, 'Sen hiç Anneni görmedin ki...':
'Belki de o sadece zihnimizdedir. Anne inancı bizi rahatlattığı için uydurduÄŸumuz bir ÅŸeydir.'
Süredursun ana rahmindeki tartışma, ikizler büyüyüp geliÅŸmiÅŸler.
Rahme sığmaz olup tekmeleşmişler.
Artık parmakları ve kulakları varmış kerataların...
Büyüdükçe anlamışlar ki, yolun sonu yakın...
Gün gelecek, bu güzelim hayat bitecek;
Karanlık bir yolculuk, onları bir baÅŸka diyara çekecek.
'- Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz' diye fısıldamış ikizlerden biri efkarla...
'- Ben gitmek istemiyorum' diye diretmiÅŸ öteki; 'doyamadım ki daha hayata...'
'- Ama mukadderat alnına yazılandır; dua et, belki doğumdan sonra hayat vardır.'
SormuÅŸ karamsar olan:
'- Bir gün bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonra başımıza neler gelecek?'
Şiirle cevaplamış iyimser olan:
'Birçok giden/ memnun ki yerinden/ çok seneler geçti/ dönen yok seferinden...'
Ve günlerden bir gün, yer sarsılmış, duvarlar kasılmış.
Dayanılmaz sancılarla ikizler beklenen günün geldiÄŸini anlamış.
Buruşuk kollarıyla birbirlerine son kez sarılıp vedalaşmışlar.
Ve 'ömrümüz bitti' diye çığlık çığlığa aÄŸlaÅŸmışlar.
Azrail sandıkları bir el kesmiş onları hayata bağlayan kordonu,
AÄŸlaya aÄŸlaya karanlık bir koridordan öbür hayata çıkmışlar.
Hayatı sadece dünyadan ibaret sananlar gibi, yaÅŸamlarının sadece ana rahminde olduÄŸunu ve doÄŸunca öleceklerini sanıyorlar..
Kimbilir belkide bizde yanılıyoruz onlar gibi..
Ölünce ölmüÅŸ deÄŸil, belki de doÄŸmuÅŸ olacağız...
Nerden bilebiliriz ki!
Can Dündar
Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır