pulcinella

Küçük Prens - 10.cu bölüm

Sat, 31 Oct 2009 21:08:00 +0200

Küçük prens kendisini komşu asteroitlerin arasında buldu. Bu asteroitlerin numaraları 325, 326, 327, 328, 329, ve 330’du. Kendisine bir meşgale bulabilmek ve bilgisini artırmak için sırayla onları ziyaret ermeye karar verdi.
İlk asteroitte bir kral yaşıyordu. Mor kumaştan yapılmış giysisiyle tahtında otururken, oldukça haşmetli görünüyordu.
Küçük prensi görünce: “ Ah, işte halkımın bir üyesi “ dedi.
“ Beni daha önce hiç görmediği halde kim olduğumu nereden bilebiliyor? “ diye düşündü küçük prens.
Kralların dünyayı çok basit bir gözle algıladıklarını bilmiyordu. Krallara göre bütün insanlar, onların emirleri altında bulunan kimselerdi. “ Biraz daha yakına gel de seni iyice göreyim “ dedi kral. Nihayet emir verecek birini bulduğu için, oldukça kibirlenmişti.
Küçük prens oturabileceği bir sandalye bulmak için çevresine bakındı, ama kralın kürkü bütün gezegeni kaplamıştı. Bu yüzden ayakta kaldı ve yorgun olduğu için de esnedi.
“ Kralın karşısında esmemek görgü kurallarına aykırıdır, esnemeni yasaklıyorum “ dedi kral.
“ Ama buna engel olamıyorum “ dedi küçük prens şaşkınlıkla. “ Uzun bir yoldan geldim ve hiç uyumadım.”
“ O halde esnemeni emrediyorum “ dedi kral, “ yıllardır esneyen birini görmedim. İnsanların nasıl esnediğini merak ediyorum. Haydi şimdi yeniden esne. Bu bir emirdir.”
Küçük prens kıpkırmızı olmuştu. “ Beni korkutuyorsunuz. Artık esneyebileceğimi sanmıyorum “ dedi.
“ Demek öyle. O halde arada bir esnemeni- arada bir de...&rdquo.. ( devamı )

Beyaz Bulutun Yolu

Thu, 08 Oct 2009 21:50:00 +0300

Beyaz bir bulut rüzgar nereye götürürse oraya sürüklenir, direnmez, mücadele etmez. Beyaz bir bulut fatih değildir ve yine de her şeyin üzerinde süzülür. Onu ele geçiremezsin, alt edemezsin. Ele geçirecek zihin yoktur. İşte bu yüzden onu alt edemezsin.

Bir hedefe, amaca, kadere, anlama kilitlendiğin zaman, bir yere ulaşmanın deliliğine sahip olduğun zaman sorunlar çıkar. Ve yenilirsin, bu kesindir. Yenilgin varoluşun doğasında vardır.

Beyaz bulutun gidecek yeri yoktur. Hareket eder, her yere gider. Tüm boyutlar ona aittir, tüm yönler ona aittir. Hiçbir şey reddedilmez. Her şey öyledir, var olur, eksiksiz bir kabullenebilirlik içindedir. İşte bu yüzden benim yoluma ‘beyaz bulutların yolu’ diyorum. Beyaz bulutun yolu patikasız bir patika, yolsuz bir yoldur. Hareket etmek, ama sabit bir zihinle değil, zihinsizce hareket etmek…

Bu yüzden ben beyaz bulutum ve tüm çabam seni de gökyüzünde sürüklenen beyaz bulut yapmak. Gidecek hiçbir yer olmadan, hiçbir yerden gelmeden, yalnızca o anda, orada olarak. Mükemmel.

Ben sana hiçbir ideal öğretmiyorum, sana hiçbir “olmamalı”yı öğretmiyorum. Ben onu, bunu olmalısın demiyorum. Benim tüm öğretim basitçe şudur: her kimsen, onu öyle eksiksizce kabul et, başarılacak hiçbir şey kalmasın. O zaman beyaz bulut olursun.

OSHO - Provokatör Mistik
.. ( devamı )

günün sözü

Sun, 13 Sep 2009 09:33:00 +0300

-Yaşamda başarılması en güç şey, kendi düşüncelerinize tutsak olmamaktır.-
Krishnamurti

.. ( devamı )

Meditasyon Aydınlığı

Thu, 13 Aug 2009 08:00:00 +0300

Meditasyon hakkında dünyanın her yerinde hüküm süren bin bir yanlışlık var. Meditasyon çok basittir: O, bilinçten başka bir şey değildir. Kutsal sözleri yinelemek değil, o bir mantra tekrarlamak veya zikir çekmek değildir. Bunlar hipnotize edici metotlardır. Onlar sana belirli bir tür rahatlama verebilir ― bu rahatlamada hiçbir yanlışlık yok; şayet biri sadece gevşemeye çalışıyorsa, o mükemmelen iyidir. Herhangi hipnotize edici bir metodun yardımı olabilir, ama biri gerçeği bilmek istiyorsa, o yeterli değildir.
Meditasyon basitçe senin bilinçsizliğini bilinçliliğe dönüştürmek anlamına gelir.
Normalde zihnimizin sadece onda biri bilinçlidir, ve onda dokuzu bilinçsizdir. Zihnimizin yalnızca küçük bir kısmı, ince bir tabaka, ışığa sahiptir; başka bir deyişle adeta tüm ev karanlığın içindedir. Ve meydan okuma, kuytu bir yer veya karanlık bir köşe bile kalmamacasına tüm ev ışıkla dolana kadar bu küçük ışığı yaymaktır.
Tüm ev ışıkla dolduğunda, yaşam bir mucize olur; büyüleyici bir niteliğe sahip olur. Artık o sıradan değildir ― her şey olağanüstü olur. Sıradan olan kutsala dönüşür, ve hayatın küçük şeyleri kimsenin hayal edemediği kadar olağanüstü derecede anlamlı olmaya başlar.
Sıradan taşlar elmas kadar güzel görünür; tüm varoluş aydınlanır. Sen aydınlandığın an, varoluşun tümü aydınlanır.
Eğer sen karanlıksan, tüm varoluş karanlıktır.
O tamamen sana bağlıdır.

OSHO

.. ( devamı )

kendi kendime...

Thu, 23 Jul 2009 23:04:00 +0300

8 şubat 2006'da yazmışım bu sayfalara ilk yazımı. ne kadar içtenmişim ve ne kadar da paylaşmak istemişim... 3 sene 5 ay geçmiş. ziyaretçi sayısı 48200 leri bulmuş. şimdi baktım da yazılarıma yapılan yorumlara, bazılarını farketmemişim bile, hatta osho'yla ilgili bir tartışma bile yapılmış :). çok mutlu oldum sevdiğim yazıların böyle takip edilmesine. teşekkür ederim hepinize; tesadüfen, geçerken uğrayanlar ve sadık ziyaretçilerim. ben Osho severim, yoga yaparım, içsel konuşmalar ve sorgulamalar hayatımda hep var. gerçek beden sağlığımız üzerine düşünüyorum ve okuyorum son zamanlarda (bu konu üzerine bir blog sayfam daha var, http://ruhsalbeslenme.blogcu.com/ ). ama uygulayamıyorum çoğu zaman o başka. hazırlık devresi istiyor böyle şeyler bazen, ya da hemen mi değişilir, değişim "şimdi"de midir bilmiyorum, karar veremedim... nasıl bu kadar olması gerekenden uzaklaşmışız, doğamızdan uzaklaşmışız çok şaşıyorum yeni şeyler öğrendikçe. öğrenmek sorumluluk da getiriyor, ortamdan çatlayacak gibi oluyorum bazen :) ama buna da alıştım, öğrendim belki de, yani çatlamaya değil de, hepimizin algısının farklı olduğuna, başka tellerden çaldığına. aslında hepimiz konuşurken sadece kendimizi anlatıyoruz biliyor musunuz, karşımızdaki ile hiç alakamız yok. o konuşurken de yine kendimizi dinliyoruz kafamızın içinde aslında. bu dünyada sadece biz varız ya, başka kimse yok. ben de kendi kendime konuşuyorum işte burda. okuyup okuyup ne güzel yazmışım diycem... başka kimse yok, bir bak bakalım var mı?.. ( devamı )

Reiki Ne Ki?

Sun, 19 Jul 2009 18:06:00 +0300

Reiki tam olarak bir Uzakdoğu öğretisi değildir. Reiki bir din değildir. Reiki Evrensel bir yaşam enerjisidir. Yani bir enerjidir. Elektrik, ısı, elektromanyetik dalga, ışık aynı bunlar gibi ama daha farklı titreşimde ve süptil bir yapıda olan bir enerjidir.

Son zamanlarda diyanet ve piskoposluk artarda, Uzakdoğu öğretileri adı altında birçok metafiziksel olgu ile ilgili açıklamalar yaptılar. Bu tür açıklamaların sebebi, birkaç yıldır Reiki, meditasyon, yoga, enerjiler daha doğrusu manevi konulara olan ilginin büyük çapta bir artış göstermesidir. Bu da bazı din adamları tarafından tabiri caizse bir karalama kampanyasına neden oldu. Toplumu bir arada tutan din unsurunun görevlileri ve yayıcıları olan din adamları tarafından, bu öğretilerin neden karalanmaya çalıştığı ise daha objektif bir bakış açısıyla rahatça fark edilebilir. Bunun en temel nedeni aslında bu kişi ve kurumların bilinçlerinin altında yatan korkulardır. Peki nedir bu korkular? Neden bazı şahıslar ve kurumlar bu öğretileri karalama çabasına girmişlerdir? Bu korkunun asıl nedeni, bu öğretilere merak salan kişilerin hinduizm, Budizm vs.. gibi Uzakdoğu dinlerine sempati besleme ve ilahi dinlerden uzaklaşma olasılıklarıdır. Haliyle ilahi dinlerin manevi taraflarına parmak basmak yerine, diğer öğretileri karalamak daha kolaylarına gelmiştir. Bu yüzden son açıklamalarda piskoposlar bunları batıl inanç diye karalarken, diyanet ise boşluk hissinden kaynaklandığı ve dine uymadığı açıklamalarını yaptılar.

Yoga'da nefes çok önemli, neden?

Fri, 03 Jul 2009 10:14:00 +0300

Sağlığın temeli, sağlıklı bir kan dolaşımıdır. Çünkü dolaşım sistemi oksijen ve besinleri vücudun tüm hücrelerine taşıyan sistemdir. Sağlıklı bir dolaşım sistemine sahipseniz, uzun ve sağlıklı bir yaşamınız olacak demektir. Sistemin çevresi dolanımdaki kandır. Bu sistemin kontrol düğmesi nedir? Kontrol düğmesi nefes almadır. Vücudunuza uygun şekilde oksijen verebilirseniz; bu oksijen her hücrenin elektriksel sürecini uyaracaktır.

Vücudun nasıl çalıştığına biraz daha yakından bakalım. Nefes almak sadece hücrelerin oksijenlenmesini kontrol etmez, aynı zamanda vücudu koruyan beyaz hücreleri içeren lenf (akkan) sıvısının akışını da ayarlar. Lenf sisteminin görevi nedir? Bazıları onu vücudun kanalizasyon sistemi olarak düşünürler. Şimdi lenf sisteminin nasıl çalıştığına bakalım. Kan kalpten atardamarlar aracılığıyla ince, geçirgen kılcal damarlara pompalanır. Kan kılcal damarlara oksijen ve besin taşır ve bunlar hücrelerin etrafında bulunan akkana (lenf sıvısına) geçirilir. Hücreler ihtiyacı olan şeyleri bilecek kadar akıllı ya da çekicidir. Hücre kendi sağlığı için gerekli olan besin ve oksijeni alır, bir kısmı tekrar kılcal damarlara dönecek olan toksinleri (zehirleri) dışarı atar. Fakat ölü hücreleri, kan proteinlerini ve diğer zehirli maddeleri dışarı atma görevi lenf sisteminindir. Lenf sistemi de derin nefes almakla eyleme geçirilebilir.

Hücrelerin oksijen miktarını kısıtlayan fazla sıvı ve çok miktardaki toksik madde; lenf sistemi tarafından dışarıya atıldığı için vücudun hücreleri lenf sistemine bağlıdır. Sıvı, kan proteinleri hariç, ölü hücreleri ve diğer zehirli maddeleri nötralize ve tahrip eden lenf bezlerinin i&cce.. ( devamı )

egonun küçük mumunu üflemeniz gerekiyor...

Fri, 03 Jul 2009 10:08:00 +0300

Büyük Hintli şair Rabindranath Tagore sürekli olarak güzellik hakkında, onun ne olduğu hakkında düşünüyordu. Bir şair doğal olarak güzellikle ilgilidir.
Onun zihni güzellik üzerine fikir yürütüyordu. Bir dolunay gecesi o bir teknedeydi. Ve muhteşem bir geceydi: Gökteki dolunay ve nehrin sessizliği ve etraftaki orman. Ve o teknede yalnızdı. Sadece arada bir, bir kuş ötüyordu – hepsi bu – ve sonrasında sessizlik, öncesinden daha derin hale geliyordu.
Ancak Tagore, “Güzellik nedir?” sorusu üzerine kafa yoruyordu. Ve o, çok eski yazıtlara bakıyordu. Kamarasında sadece yanmakta olan bir mumu vardı. Yorulmuş, bu eski yazıtlarda bile güzellik hakkında hiçbir şey bulamadığı, sadece sözler ve sözler olduğu için hayal kırıklığına uğramış bir şekilde gece yarısı olduğundan mumu üfledi ve gözlerine inanamadı.
Mumu üflediği anda ansızın pencereden, kapıdan ay ışığı hemen içeri giriverdi. O başka bir dünyaya sıçramıştı. Hemen dışarı çıktı. Gecenin sessizliğinde aya baktı ve ay nehirde yansıyordu ve tüm nehir gümüş rengindeydi. Ve kıyıdaki orman derin ve yoğundu… ve güzellik buydu!
Ancak o kitaba bakmaktaydı. Ve güzellik onu hemen kapın dışında bekliyordu. Ancak bu küçük sarı mum ışığı gecenin ihtişamını engelliyordu. Ve o, yazıtlardaki düşüncelerle o kadar doluydu ve meşguldü ki onun bir dolunay gecesi olduğunu bütünüyle unutmuştu.
Yazıtı nehre attı ve bu onun güzellik hakkında düşündüğü son gündü. Düşünmenin faydası olmayacak dedi. Güzellik oradadır: Biz kendimizi ona açmalıyız. Mumu, egonun küçük mumunu üflemeniz gerekiyor. O zaman Tanrı pek çok şekillerde içeri girer ve güzellik .. ( devamı )

Her ne görüyorsan bir yansımadır...

Sun, 14 Jun 2009 22:09:00 +0300

Bu evren zihinlerin yansımasıdır. Bu evrende her ne görüyorsan bir yansımadır. Tutsaklık gibi görünüyorsa, bu senin yansıman demektir. Özgürleşme gibi görünüyorsa, yine senin yansımandır.
Suda tek bir güneşten yansıyan pek çok güneş gördüğün gibi, aynı şekilde tutsaklık ve özgürleşmeyi de gör. Güneş yükselir ve pek çok havuz vardır … kirli ve temiz, büyük ve küçük, güzel ve çirkin. Tek bir güneş pek çok havuzda yansır. Yansımaları sayan biri pek çok güneş olduğunu düşünür. Yansımalara değil, gerçekliğe bakan biri tek bir güneş görür.
Dünyaya bakış tarzın seni yansıtır. Hırsızsan, tüm dünya aynı meslekteymiş gibi görünür.
Bir kez Nasrettin Hoca ve karısı balık tutmaya gitmiş ve gittikleri yerde yalnızca lisans sahipleri balık tutabiliyormuş. Aniden bir polis memuru belirmiş. Hoca’nın karısı şöyle demiş: “Hoca, senin lisansın var, bu yüzden sen koşarak uzaklaş. Bu arada ben de kaçayım.” Böylece Hoca koşmaya başlamış. Koşmuş, koşmuş, koşmuş… Polis memuru da takip etmiş. Elbette, Hoca karısını orada bırakıp koşunca polis onu takip etmiş. Hoca kalbi patlayacak hale gelene kadar koşmuş. Ama sonra polis memuru onu yakalamış. Polis de ter içindeymiş. “Lisansın nerede?” diye sormuş. Hoca belgelerini çıkarmış. Polis belgelere bakmış ve sormuş: “O zaman neden koşuyordun Nasrettin? Neden benden kaçtın?” Nasrettin, “Bir doktora gidiyorum ve o her yemekten sonra yarım mil koş dedi.” demiş. Polis memuru sormuş: “Tamam, ama peşinden koştuğumu, seni kovaladığımı gördün, bağırdığımı duydun, neden durmadın?” Nasrettin şöyle demiş: .. ( devamı )

Mayanın Efendisi...

Mon, 08 Jun 2009 22:19:00 +0300

Büyük romancı Leo Tolstoy, Üç Münzevi adlı şirin bir halk hikayesi yazmıştır. Arkadaşı Nicholas Roerich bu hikayeyi şöyle özetlemiştir:
“Bir adada, üç münzevi yaşardı. Son derece sade olan bu insanların bildikleri tek dua şuydu: ‘Biz üç kişiyiz; Sen, Üç yönlüsün – bize merhamet et!’ Bu basit duayı söyledikleri zaman büyük mucizeler gerçekleşirdi.
O yörenin piskoposu bu üç münzeviyi ve onların bu uygun görülemeyecek dualarını duyunca, ziyaretlerine gidip bu insanlara kilise kurallarına uygun bir şekilde dua etmeyi öğretmeye karar verdi. Piskopos adaya geldi, münzevilere göğe sundukları duanın değersiz olduğunu anlattı ve onlara geleneksel duaların birçoğunu öğretti. Daha sonra piskopos bir gemiye binerek adadan ayrıldı. Vapurun arkasından, parlak bir ışığın kendisini takip etmekte olduğunu gördü. Işık kendisine yaklaşınca, el ele tutuşmuş üç münzevinin dalgaların üstünde koşarak gemiye yaklaşmakta olduklarını fark etti.
‘Bize öğrettiğin duaları unuttuk,’ diye bağırdı adamlar piskoposun yanına ulaştıklarında, ‘ve sizden onları tekrarlamanızı rica etmek için aceleyle geldik.’
Dehşete düşmüş olan piskopos kafasını salladı. ‘Sevgili kardeşlerim,’ diye cevap verdi alçakgönüllülükle, ‘siz kendi dualarınızla yaşamaya devam edin!’

Bu üç aziz suyun üstünde nasıl yürüdü?
İsa çarmıha gerilmiş olan bedenini nasıl canlandırdı?
Lahiri Mahasaya ve Sri Yukteswar mucizelerini nasıl gerçekleştirdiler?

Ölünce ölmüş değil, belki de doğmuş olacağız...

Tue, 12 May 2009 21:37:00 +0300

Karanlıktaymışlar;
İki embriyo, bir ana rahminde...
Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin içinde...
Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar öylece...
Haftalar geçmiş, ikizler gelişmiş.
Elleri, ayakları belirginleşmiş.
Gözleri çıktıkça meydana,
İkisi de çevrede olup biteni fark etmiş...
Ne rahat, ne güvenli bir dünyaymış bu...
Sıcak, ıslak, sevgi dolu...
'Öyle güzel bir dünyada yaşıyoruz ki' demişler, '...bize ne mutlu...'
Gel zaman git zaman, çevreyi keşfe girişmişler.
Bu karanlık dünyayı ve hayatın kaynağını deşmişler.
Onları besleyip büyüten kordonu fark edince
O kordonla kendilerini var eden Anne'lerine şükretmişler.
Sonra başlamış bir varoluş tartışması:
'Buraya nereden geldik, biz nasıl olduk' diye sormuş ikizler...
'Annemiz' demiş biri, 'O bizi var etti, bize can verdi.'
'Ne biliyorsun' diye itiraz etmiş öteki, 'Sen hiç Anneni görmedin ki...':
'Belki de o sadece zihnimizdedir. Anne inancı bizi rahatlattığı için uydurduğumuz bir şeydir.'
Süredursun ana rahmindeki tartışma, ikizler büyüyüp gelişmişler.
Rahme sığmaz olup tekmeleşmişler.
Artık parmakları ve kulakları varmış kerataların...
Büyüdükçe anlamışlar ki, yolun sonu yakın...
Gün gelecek, bu güzelim hayat bitecek;
Karanlık bir yolculuk, onları bir başka diyara çekecek.
'- Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz' diye fısıldamış ikizlerden biri efkarla...
'- Ben gitmek istemiyorum' diye diretmiş öteki; 'doyamadım ki daha hayata...'
'- Ama mukadderat alnına yazılandır; dua et, belki doğumdan sonra hayat vardır.'
Sormuş karamsar olan:
'- Bir gün bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonra başımıza neler gelec.. ( devamı )

Öfke, sadece engel olunmuş arzulardan kaynaklanır.

Tue, 05 May 2009 10:22:00 +0300

“Buradayım, Guruji.” Yüzümdeki mahcup ifade, duygularımı söyleyebileceğim herhangi bir şeyden çok daha iyi anlatıyordu.
“Haydi mutfağa gidip yiyecek bir şeyler bulalım.” Sri Yukteswar’ın tavrı, sanki günlerdir değil de birkaç saattir ayrıymışız gibi ilgisizdi.
“Usta, buradaki görevlerimi aniden bırakıp giderek seni hayal kırıklığına uğratmış olmalıyım; bana kızgın olabileceğini düşündüm.”
“Hayır, kızgın değilim elbette! Öfke, sadece engel olunmuş arzulardan kaynaklanır. Ben başkalarından hiçbir şey beklemem, dolayısıyla onların hareketleri, benim isteklerimle çelişemez. Seni kendi amaçlarım için kullanacak değilim; ben, sadece, senin kendi mutluluğunla mutlu olabilirim.”
“Efendim, insan tanrısal sevgiyi belirsiz bir şekilde hisseder, fakat bugün, senin melek kişiliğinde, bu sevginin kesinlikle somut bir örneğini görmekteyim! Dünyada, bir baba bile, kendisine verdiği işi hiçbir şey söylemeden bırakıp giden oğlunu affetmez. Fakat sen, arkamda bıraktığım bir sürü bitirilememiş işin seni büyük zahmetlere sokmasına rağmen, bana hiç kızmadın.”
Birbirimizin yaşlarla parıldayan gözlerine baktık. Mutluluk dolu bir dalgada kayboldum; Gurumun şekliyle, Tanrı’nın, kalbimin sınırlı gayretlerini, kozmik sevginin enginliklerine genişlettiğinin farkındaydım.

Pramahansa Yogananda - Bir Yogi’nin Otobiyografisi
.. ( devamı )

Bedenle başlamak daha kolaydır...

Tue, 05 May 2009 10:14:00 +0300

Bedenle başlamak daha kolaydır, çünkü o en dış katmandır. Zihinle başlamak gerçekten zordur. Birçok insan zihinle başlamaya çalışır ve başarısız olur, çünkü bedenleri işbirliği yapmaz. Her zaman abc’den başlamak ve doğru sırayla yavaş yavaş ilerlemek en iyisidir. Beden ilktir, başlangıçtır; bedenle başlamalı. Eğer bedenin sakin olmasını sağlayabilirsen, birden zihnin de düzene girdiğini göreceksin.

Aklın sağa sola hareket eder, yaşlı büyükbabanın saatinin sarkacı gibi, durmadan, sağdan sola, soldan sağa hareket eder. Ve bir sarkacı gözlemlersen, zihnin hakkında bir şey öğrenirsin. Sarkaç sola doğru hareket ederken, görünürde sola gidiyor, ancak esasında sağa gitmek için hız kazanıyordur. Gözler sarkacın sola gittiğini söylerken, sola doğru bu hareket, sarkacın tekrar sağa gitmesi için gereken hızı ve enerjiyi yaratır. Sağa giderken de tekrar sola gitmesi için gereken enerjiyi kazanıyordur.

İşte aklının da durumu böyle; durmadan bir uçtan bir uca hareket ediyor. Sağcı, solcu, sağcı, solcu… Asla ortada değil. Ve ortada olmak gerçekten var olmaktır. İki uçta olmak da külfettir, çünkü rahat edemezsin. Ortada olmak rahatlıktır, çünkü ortada ağırlık kaybolur. Tam ortadaysan… Ağırlıksız olursun. Sola git, ağırlık yapar, sağa git ağırlık yapar. Ve hareket etmeye devam… ortadan ne kadar uzaklaşırsan, taşımak zorunda kalacağın ağırlık o kadar artacaktır.

Ortada ol. Dindar bir insan sağcı ya da solcu olmaz. Dindar bir insan uç notaları takip etmez. Aşırılıktan uzak durur. Ve tam ortada olduğunda aklın ve vücudunla ilgili tüm ikilemler yok olur, çünkü tüm ikilemlerin sebebi, iki parçalı olman, bir o tarafa bir bu tarafa yönelmendir.ik.. ( devamı )

derviş kaşıkları

Sat, 02 May 2009 08:11:00 +0300

Bir gün sormuşlar ermişlerden birine,
- 'Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu yaşayanlar arasında ne fark
vardır? '.

-'Bakın göstereyim...' demiş ermiş.
Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine derken, tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş. Arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda kaşıklar. Ermiş: 'Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz.' diye de bir şart koşmuş. 'Peki...' demişler ve içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına. En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar sofradan.
Bunun üzerine 'Şimdi...' demiş ermiş. 'Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe.' Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa. 'Buyrun' deyince, her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp, karşısındaki arkadaşına uzatarak içirmiş. Böylece her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan.

'İşte...' demiş ermiş: 'Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve
doymayı düşünürse, o aç kalacaktır. Ve kim arkadaşını düşünür de doyurursa, o da arkadaşı tarafından doyurulacaktır.

.. ( devamı )

Olduğun halinle mükemmelsin...

Sat, 25 Apr 2009 11:42:00 +0300

Fakat niçin? Niçin Buda haline gelesin? Buda hiçbir zaman sen olmadı. Buda Buda’ydı. İsa İsa’ydı. Krishna Krishna’ydı. Niçin Krishna gibi olasın? Ne yanlış yaptın? Ne günah işledin ki Krishna olasın? Tanrı asla başka bir Krishna daha yaratmadı.
O asla başka bir Buda, başka bir İsa yaratmadı, asla! Çünkü o, aynı şeyleri yeniden ve yeniden yaratmayı sevmez.
O bir yaratıcı, o bir üretim hattı değil — bir Ford gelir, diğer Ford, diğer Ford — Ford arabaları üretim hattından hepsi birbirinin aynı olarak iner durur. Tanrı bir üretim hattı değildir. Orijinal bir yaratıcıdır: O asla aynı şeyi yaratmaz. Ve aynısı değerli olmayacaktır.
İsa’nın yeniden senin içine sığmaya çalıştığını bir düşün. Uymayacaktır! O modası geçmiş olacaktır, o antika olacaktır, o sadece bir müzede yararlı olacaktır, başka bir yerde değil.
Tanrı asla tekrar etmez. Fakat sana her zaman için başka birisi olman öğretildi. “Başka birisi ol; komşunun oğlu … komşunun oğlu gibi ol. Bak ne kadar zeki. Bak … şu kız ne kadar zarif şekilde yürüyor. Böyle ol!” Sana her zaman başka birisi gibi olman öğretilmiştir. Hiç kimse sana "Kendin ol ve varlığına saygı duy; o Tanrı’nın bir armağanıdır" dememiştir.
Asla taklit etme, sana söylediğim şey budur, asla taklit etme. Kendin ol; bu kadarını Tanrı’ya borçlusun.
İçten bir şekilde kendin ol ve o zaman özel olduğunu bileceksin. Tanrı seni çok sevdi, bu yüzden sen varsın.
Her şeyden önce bu yüzden sen varsın, aksi takdirde olmazdın. Bu onun sana olan muazzam sevgisinin göstergesidir.
Ancak senin özel olman başka birisiyle kıyaslanamaz, bu sen komşularına, arkadaşlarına, karına, kocana kıyasla özelsin demek değildir. Sen basit&cc.. ( devamı )

Acele karar vermeyin

Fri, 17 Apr 2009 09:51:00 +0300

Çin düşünürü Lao Tzu'nun öyküsü........

Köyün birinde bir yaşlı adam varmış. Çok fakirmiş ama Kral bile onu kıskanırmış... Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki Kral bu at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamını teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış..
"Bu at bir at değil benim için; bir dost insan dostunu satar mı" dermiş hep.
Bir sabah kalkmışlar ki at yok. Köylü ihtiyarın başına toplanmış:
"Seni ihtiyar bunak bu atı sana bırakmayacakları çalacakları belliydi. Krala satsaydın ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. Şimdi ne paran var ne de atın" demişler...
İhtiyar: "Karar vermek için acele etmeyin" demiş. "Sadece at kayıp" deyin "Çünkü gerçek bu. Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiğiniz karar. Atımın kaybolması bir talihsizlik mi yoksa bir şans mı? Bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir başlangıç.Arkasının nasıl geleceğini kimse bilemez."
Köylüler ihtiyar bunağa kahkahalarla gülmüşler.
Aradan 15 gün geçmeden at bir gece ansızın dönmüş... Meğer çalınmamış dağlara gitmiş kendi kendine. Dönerken de vadideki 12 vahşi atı peşine takıp getirmiş.
Bunu gören köylüler toplanıp ithiyardan özür dilemişler. "Babalık" demişler "Sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir talihsizlik değil adeta bir devlet kuşu oldu senin için şimdi bir at sürün var.."
"Karar vermek için gene acele ediyorsunuz" demiş ihtiyar. "Sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceğini henüz bilmiyoruz. Bu daha başlangıç. Birinci cümlenin birinci kelimesini okur okumaz kitap hakkında nasıl fikir yürütebilirsiniz?"
Köylü.. ( devamı )

zihnimizdeki sesler kime ait?

Mon, 13 Apr 2009 21:24:00 +0300

Sevgili Osho,
Nasıl oluyor da kendimi ta çocukluğumdan beri hep ikiden fazla kişiymişim gibi hissediyorum? Lütfen bu konuda bir şey söyleyebilir misiniz?

- Prem Prabhati, herkes tek bir birey olarak doğar ama hayata atılacak yaşa gelene kadar bir kalabalığa dönüşmüş olur. Bu hissettiğin sana özel bir durum değil; bu durum neredeyse herkes için geçerlidir. Tek fark senin bunun farkına varmaya başlaman, ki bu iyi. İnsanlar bunun farkında değil.

Sessizce oturup zihnini dinlersen birçok sesle karşılaşacaksın. O seslerin ne kadar tanıdık geldiğine de şaşıracaksın. Seslerin bazıları dedene, bazıları büyük annene, bazıları babana, bazıları annene, bazıları din adamına, bazıları öğretmenine, bazıları komşularına, dostlarına veya düşmanlarına aittir. Tüm bu sesler içinde bir kalabalık oluşturur ve sen kendi sesini bulmak istediğinde bu neredeyse olanaksızdır çünkü kalabalık fazla yoğundur.

Aslında kendi sesini unutalı epey zaman olmuştur. Sana hiçbir zaman kendi fikirlerini dile getirebileceğ in özgürlük tanınmamıştır. Her zaman itaat etmen öğretilmiştir. Sana büyüklerin ne zaman bir şey söylerse evet demen öğretilmiştir. Öğretmenlerinin veya din adamının yaptıklarını yapman öğretilmiştir. Hiç kimse sana kendi sesini aramanı söylememiştir: "Senin kendine ait bir sesin var mı yoksa yok mu?"

Bu yüzden kendi sesin çok kısık kalmıştır ve diğer sesler çok yüksek, çok buyurgandır çünkü onlar emir verdikleri için sen kendine rağmen bunlara uymuşsundur. Onlara uymak gibi bir niyetin yoktu çünkü bunun doğru olmadığını biliyordun.. ( devamı )

Güneş görünebilir ama sen onu kaçırmaya devam edeceksin...

Sat, 04 Apr 2009 23:05:00 +0300

Kişi, mükemmel bir ermişi aramaya karar veremez. Kişi sadece pasif bir şekilde kendisini açabilir.
Daha önce hiç, bir ermiş ile tanıştın mı? Hiç, bir ermiş ile tecrüben oldu mu? Duyduğun her şey ödünç alınmıştır. Sen emin değilsin, bu hakikatten emin olamazsın.

Nasıl karar vereceksin? Ve nasıl bir ermiş arayacaksın? Karar verme kriteri ne olacak? Onun Mükemmel Ermiş olduğunu gerçekten nasıl tartacaksın? Mükemmel bir ermişi tartmaya, bu kararı vermeye muktedir misin? O zaman sen yüksektesin, sen zaten Mükemmel Ermişten üstte bir yerdesin. Sen bir yargıç koltuğunda oturuyorsun. Sen alçakgönüllü, pasif bir mürit değilsin.
Ve ermiş sadece senin edilgenliğinde, senin alçakgönüllülüğünde, senin basitliğinin içinde gerçekleşir.

Usta sadece mürit hazır olduğunda ortaya çıkar. Asla tersi değil. Başka hiçbir şekilde değil. Yaşam yolculuğunun herhangi bir başka noktasında değil. Mürit hazır ve olgunlaşmış olmak zorundadır; yalnızca o anda usta görünür hale gelir. Müritin gözlerini kazanması, kulaklarını kazanması, hissetmek için bir yürek yaratması gerekir. Şayet sen körsen güneş nasıl görünsün. Güneş görünebilir ama sen onu kaçırmaya devam edeceksin.
OSHO - Mükemmel Mürit

Sufi ermişi sarhoştur, yumuşaktır, bir sevgi yağmurudur. Bir Zen ustasında büyük bir merhamet görürsün ama sevgi bulamazsın. Merhamet onun farkındalığından, aydınlanmış olmasından kaynaklanır..

Oysa sen Mevlana’nın dans etmediğini hayal edemezsin. Mevlana danstan başka bir şey değildir. O aydınlanma haline otuz altı saat boyunca sema ederek ulaştı. Döndü, dönd&uum.. ( devamı )

Tüm yüzlerin sahtedir...

Wed, 25 Mar 2009 22:15:00 +0200

Osho, baskılama bedenlerimizde ve zihinlerimizde kendiliğinden bir tepki olmuş, fark etmiyoruz bile ve değiştirmek istemiyoruz. Kendimizdeki sahte imge ile gerçek imge arasındaki farkı nasıl bileceğiz?

Pek çok şeyin anlaşılması gerekir. Bir: tüm yüzlerin sahtedir; senin gerçek yüzün yok. İşte bu yüzden hangisi sahte, hangisinin gerçek olduğu sorusu ortaya çıkıyor. Gerçekse, bilirsin. O zaman soru asla aklına gelmez. Tüm yüzler gerçekdışıdır, sahtedir, bu yüzden yapılacak karşılaştırma yoktur. Sen gerçek olanı bilmiyorsun… Zorluk buradadır. Gerçek olanı görmedin ve gerçek doğal olarak görülmez; onu bulmak için çok çaba gerekir.

Zen’de derler ki, gerçek yüz orijinal yüzdür… Doğumundan önce sahip olduğun, ölümünden sonra sahip olacağın yüz. Bu, yaşamdaki tüm yüzlerin, ‘sözde yaşam’daki tüm yüzlerin sahte olduğu anlamına gelir. Gerçek yüzün ne olduğunu nasıl anlamalı? Doğumundan önceye dönmen gerek. Gerçek yüzü bulmanın tek yolu budur, çünkü doğduğun an sahte olmaya başlarsın. Sahte olmaya başladın, çünkü sahte olmak karlıdır.
Çocuk doğar ve politikacı olmaya başlar. Dünya ile, ebeveynler ile ilişki kurduğu an politikaya girer. Artık yüzüne dikkat etmelidir. Rüşvet olarak gülümser. Daha fazla kabul görmesi için, daha fazla sevilmesi, takdir edilmesi için nasıl davranması gerektiğini bulmaya çalışır. Ve eninde sonunda çocuk ebeveynlerin, ailenin neleri kınadığını öğrenir ve onları baskılamaya başlar. O zaman sahte işe karışmıştır.

Bu yüzden senin sahip olduğun tüm y&uu.. ( devamı )

Mutsuzluklar EGO yoluyla gelir...

Wed, 25 Mar 2009 09:34:00 +0200

Bir Zen üstadı sokak boyunca yürürken bir adam koşarak gelmiş ve sert bir şekilde ona vurmuş. Üstat yere düşmüş. Ayağa kalkmış ve önceden yürüdüğü yönde, geriye bile dönüp bakmadan tekrar yürümeye başlamış. Yanında bir öğrencisi varmış. Şoka uğramış. "Bu adam da kim? Bu nedir? Böyle birileri yaşıyorken, herhangi birisi gelip sizi öldürebilir. Ve siz adamın kim olduğunu, bunu neden yaptığını merak edip dönüp bakmadınız bile" demiş. Üstat da, "Bu onun sorunu, benim değil" demiş.

Siz aydınlanmış birisiyle çatışabilirsiniz, ama bu sizin sorununuzdur, onun değil. Ve bu çatışmada incinirseniz o da sizin kendi sorununuzdur. O sizi incitemez. Bu bir duvarı yumruklamak gibidir canınız yanacaktır ama duvar değildir sizi inciten.

Ego sürekli problem peşinde koşar. Neden? Çünkü kimse size ilgi göstermezse, ego acıkmış hisseder. O ilgi ile yaşar. Dolayısıyla, birisi size kızgın ve sizinle kavga ediyorsa, bu bile iyidir, çünkü en azından ilgisi üzerinizdedir. Eğer birisi severse, iyidir. Eğer kimse sizi sevmiyorsa, o zaman kızgınlık bile iyi olacaktır. En azında ilgi üzerinizde olacaktır. Fakat, kimse size hiç bir ilgi göstermezse, kimse sizin önemli birisi olduğunuzu düşünmezse, o zaman egonuzu nasıl besleyeceksiniz? Diğerlerinin ilgisine ihtiyaç vardır.

Milyonlarca şekilde insanların ilgisini çekersiniz; belli bir tarzda giyinirsiniz, güzel görünmeye çalışırsınız, çok kibar olursunuz, roller edinirsiniz, değişirsiniz. Ne tür koşulların geçerli olduğunu sezinlediğinizde, hemen insanların size ilgi göstereceği yönde değişiveri.. ( devamı )